Skip to content

De vraag speelt of mensen moeten worden gekort op hun uitkering als zij weigeren Nederlands te leren. 

Dit is een ongenuanceerde vraag. 

Er is een groep die niet kan werken en een onvermogen heeft om een taal te leren. De vraag die hierbij speelt is of deze mensen ‘onwillig’ zijn als gevolg van de opstelling van hun omgeving of dat je ze zelf volledig verantwoordelijk kunt stellen voor de situatie waarin zij zijn beland. We hebben het dan over mensen met een blinde vlek voor talen, we hebben het over vrouwen in migrantengezinnen die thuis altijd hun moedertaal zijn blijven spreken, mensen in beroepen waar communiceren in het Nederlands niet op de voorgrond staat. Al deze mensen kunnen door een wending van het lot plotseling aangewezen zijn op een bijstandsuitkering. 

Als deze mensen in een vrije val terecht komen, ligt hier niet zelden een psychische stoornis aan ten grondslag. Daar moeten we anders mee omgaan dan repressief te korten op uitkeringen en andere straffen die zijn te bedenken. 

Met zorg op maat is er altijd nog wel een activiteit of werkplek te vinden voor deze mensen waardoor zij maatschappelijk productief kunnen zijn. Soms is het repatriëren naar het moederland een redding uit een uitzichtloze situatie voor deze mensen. 

Pas als een psychische stoornis is uitgesloten en er vooral een profiteurshouding aan ten grondslag ligt, komt een ander element om de hoek kijken. Iedereen heeft de verplichting zich in te zetten om in zijn of haar eigen onderhoud te voorzien. Als mensen willens en wetens een lui leventje willen leiden en weigeren te werken, dan kan daar meer dwang bij gebruikt worden. 

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *